حقوق

هر سال که از طول زمان انقلاب پر شکوه اسلامی­مان می­گذرد به یُمن مسئولیت­پذیری، فداکاری و تلاش ملّت بزرگ ایران، از هر قوم و عقیده­ای و با هر مرام و مسلکی که هستند، کشور از دوران خواری و نخوت پادشاهی دور می­شود و مسیر رشد و تعالی را با سرعت روز افزون طی می­نماید. این حرکت نه یک مسیر مفروض پیروی از غرب است که همان ابتدا اعلام برائت از آن شد و نه یک نه یک تکیه­ی ­صرفاً اومانیستی است که از آن نیز تبری جسته شد. (نه غربی، نه شرقی؛ جمهوری اسلامی)

جمهوری اسلامی ایران، الگوی چند سال­ای از حاکمیت «مردم سالاری دینی» است که شهروندان جامعه­ی اسلامی را چه مسلمان (شیعه یا سنی) باشند و چه غیر آن (مسیحی، زردشتی یا یهودی)، همه را شهروندان ذی­حق درجه­ی یک خود دانسته و از آنها بدون هیچ تأمینی درخواست می­نماید به عنوان صاحبان جامعه­شان راه و منش­شان خویش را، به ذهن و دست توانای خود سیاستگذاری و تمشیت کنند.

 حال و هوای این دوره از انتخابات، خود حکایت مجمل دیگران را به تفصیلی واقعی از تحرک ملّی مردم ایران تبیین می­کند که چگونه مردم برای آنچه در مسیر انقلاب و آرمان­های آن به عنوان کلیت راهشان دنبال می­کنند، در کاندیداهای این دوره، مصداق یابی می­نمایند.

در این راه مردم دست ارزش­های بنیادین ­خود در استقلال و آزادی­شان برنداشته­اند و سرسختانه ابراز می­دارند که اعتلای مادی و معنوی فردی و جمعی­شان (با اولویت جمع بر فرد)، برای آنها ارمغان امنیت، سعادت و پیشرفت را در پی خواهد داشت. شاکله و استخوان بندی کشور به همین اعتقادات عمیق ملّت است. و به همین دلیل در فرآیندی خصمانه و به دور از حقوق بشر و احترام به کرامت انسانی­ متمدن­ترین مردمان جهان، جریان غیر آزاد اطلاعات در رسانه­های وابسته­ی به ایالات ورشکسته­ی آمریکا و لابی­های صهیونیستی به بوق و کرنا، نهاد انتخابات را در ایران، بد نام و مخدوش جلوه داده و آنرا انتصابات می­دانند. غافل از اینکه شهروندان ایران اسلامی، با تجربه­ای که از همراهی کشورشان در این سی سال کسب کرده­اند و با دوری جستن از کسانی که گفتمان ضد مردمی غرب را تکرار می­کنند، حرف امام­ خمینی (ره) را تأیید کنند که می­فرمود:

«لازم است ملت عزیز، رشد و استقامت و پایداری خود را در پیشگاه خالق و صاحب اسلام و در نزد جهانیان و در پیش چشم حیرت زده­ی دشمنان و بدخواهان اسلام که شما را با تهمت­های گوناگون هدف قرار داده و وفاداری شما عزیزان متعهد به جمهوری اسلامی را مورد سوال و تردید انگاشته­اند ثابت و با شور بیشتر، یکپارچه در این امری که حفظ حیثیت جمهوری اسلامی و ملبت شریف بسته به آن است به سوی صندوق­های رأی چون موجی خروشان و دریایی مواج، با صفوفی فشرده رفته، رأی خود را به فردی خدمتگزار به ملّت و کشور، حامی مستضعفان و دارای بصیرت در امر دنیا و منزه از گرایش به شرق و غرب و مکاتب انحرافی و دارای دید سیاسی است رأی بدهید.برادران و خواهران با هوشیاری بسیار و دید اسلامی سیاسی با مسائل برخورد کنید و از وسوسه­ی منحرفان و مخالفان اسلام و وابستگان به سیاست اجتناب نمایید که اینان با هر وسیله می­خواهند پایه­های جمهوری اسلامی را متزلزل کنند و به خیال رسیدن به مقاصد خودشان، از هر فرصتی بهره­برداری نمایند و نگذارند که شما در این امر حیاتی که شخصیت خود و کشورتان به آن وابسته است شرکت کنید.»         

بر این اساس علاقه­مند به انقلاب، ملّت و ایران، کسی است که شرکت فعالانه در انتخابات را جزء اصول خود به شمار بیاورد و با نقد و تعلیل تواند بهترین فرد را از میان گزینه­های موجود تبیین و حتی پیشنهاد نماید. این حرکت خودجوش مردمی به قطع از افتخارات نظام به شمار می­آید ولی اخلاق انسانی حکم می­نماید که این علاقه­مندی به هر مصداقی از اعتقادات شخصی باشد در پیشنهادات فیزیکی و اغتشاشات سازمان­یافته و یا اتفاقی طرفداران ظهور نکند زیرا چنین اصطکاک­ها و مجادلات بروز یافته هم نشان از خیانت کنشگران به مردم­سالاری و اخلاق اسلامی- ایرانی دارد و هم گویای نا آگاهی و غفلت واکنشگرانی می­دهد که تصور می­کنند این قسم از درگیری­ها چیزی بر علاقه­مندی آنها می­افزاید و یا مانعی برای طغیان غیر منطقی رقیب دارد. به واقع این حرکت­ها حاصل نفی اثباتی کاندیدا نسبت به یکدیگر است. همانطور که در ضرب المثل بسیار جالبی گفته اند: «اگر امیری از باغی بی اجازه میوه­ای بخورد، چاکران وی در تبعیت از او باغ را ویران می­کنند.» بدین ترتیب از مصداقی که ما انتخاب می­کنیم شخصیتمان نیز پدیدار می­شود و به سادگی می­توان با پرسیدن اینکه «به چه کسی؟ و چرا می­خواهی رأی بدهی؟»؛ مخاطب خود را بشناسیم و مهمتر آنکه اگر بپرسیم «برای رأی آوردن کاندیدای مورد نظرت چه تدبیر کرده­ای؟ و چه تلاشی را سازمان داده­ای؟.» به این ترتیب حضور فعالانه­ی شهروندان جامعه به راحتی محک خورده و نمودار می­شود که «هر کس برای مطلوبش چقدر و با چه ابزاری حاضر است خرج کند؟» و به قول لوطی­ها، «چقدر مایه بگذارد؟»     

به هر که می خواهید رای بدهید ولی رای بدهید. رای بدهید تا سرنوشت کشور را خودتان تعیین کنید.

رای بدهید که اگرچه انتخابات اجباری نیست ولی وظیفه ی شهروندی شما ایجاب می کند رای بدهید.

رای بدهید چون شرعا مسئولیت تلاش و تمشیت جامعه با شماست.

فرقی نمی کند کروبی بیاید یا میر حسین بیاید یا رییس جمهور احمدی نژاد.

هر کس بیاید هم مسلمان است و هم مسئول. حداقل اش می داند که برای خدمت آمده، و مقام نیز فرصت خدمت است و نه غنیمت جنگی.

یادمان باشد که خونها داده شد تا انقلاب به ثمر رسید و شیران بسیاری دلاورانه جنگیدد و در خون غلطیدند تا انقلاب بماند. پس شرکت در انتخابات حداقل کاری است که ما می توانیم برای بقای عزتمندانه ی کشورمان انجام دهیم. 

 پس وظیفه ما رای دادن است آن هم به کسی که بدانیم بیشتر خدمت می کند و بیشتر کارش نتیجه بخش است.

حال هر که می خواهد باشد .

مقام معظم رهبری:

"اگر روزي در ميان مسئولان كشور مسئولان بي‌جرات و ضعيفي همچون شاه سلطان حسين پيدا شوند، حتي اگر در ميان مردم نيز شجاعت و آمادگي وجود داشته باشد، كار مملكت و جمهوري اسلامي تمام است، چرا كه مسئولان ترسو و مقهور، ملت هاي شجاع را نيز به ملت‌هاي ضعيف تبديل مي كنند."

بخشی از سخنان رهبر معظم انقلاب در دانشگاه علم و صنعت